Category Archives: Χρονορωγμές

Ο άνθρωπος που πυροβόλησε τον Θεό

Το 1918, στη Μόσχα, μέσα στη δίνη της επανάστασης, ο Ανατόλι Λουνατσάρσκι ήταν πρόεδρος του δικαστηρίου που δίκασε τον Θεό.

Μία Βίβλος κάθισε στο ειδώλιο του κατηγορουμένου.

Σύμφωνα με τον Εισαγγελέα, ο Θεός είχε διαπράξει, καθ΄ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, αναρίθμητα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο δικηγόρος υπεράσπισης ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσαν να καταλογιστούν ευθύνες στον Θεό, διότι έπασχε από σοβαρή άνοια. Όμως το δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο.

Τα ξημερώματα της σημερινής μέρας, πέντε πολυβόλα πυροβόλησαν τον ουρανό.

Eduardo Galeano, Οι μέρες αφηγούνται

.

*  για τον Γιάννη…  *

Advertisements

Tattoos of tears

Κάποτε ανυπομονούσανε να γυρίσουνε σπίτι, να ξαπλώσουνε ανάσκελα, αγκαλιά, να εξιστορήσουνε. Τώρα οι αφηγήσεις στέρεψαν.

Τράβηξε δύο τζούρες και το έσβησε σε εκείνα τα σκαλιά. Η ανάσα του μύριζε εκείνο το φιλί στα χείλη. Και το χρώμα της Πινότση ήταν ίδιο με τότε, σε εκείνο το όμορφο ραντεβού μιας μαγιάτικης νύχτας με το ξημέρωμα της. Τώρα οι θύμησες τον κύκλωσαν. Τυλίχτηκε για τα καλά μαζί τους, κούρνιασε στη ζεστασιά τους και είχε έναν από τους πιο ήρεμους ύπνους των τελευταίων εβδομάδων.

Στρατηγικές τους φλερτ

Μέχρι χθες πίστευε ότι διαβάζοντας Φουκό στρώνει τον δρόμο για να γοητεύσει το κορίτσι που είχε βάλει στο μάτι. Αλλά ένα περιπολικό της τροχαίας, μία Παρασκευή βράδυ στα Εξάρχεια, τον έκανε να ξεκινήσει πάλι από την αρχή. Μέσα σε λίγα λεπτά η ζεστασιά του μεταμοντερνισμού (άντε και του στρουκτουραλισμού) συνάντησε την ισοπεδωτική πεζότητα της διαδρομής ενός μπουκαλιού μπύρας, αυτού του επεξεργασμένου κριθαριού που ήταν η αιτία για τον στεγνό φάρυγγα που είχε τώρα.

Έκανε κάποια βήματα προς τη βιβλιοθήκη, χωρίς πολύ αυτοπεποίθηση, έριξε μία διαγώνια ματιά στις ράχες των βιβλίων και ξεκίνησε για την καινούργια αναζήτηση της αναπαράστασης της επιθυμίας για εκείνη.

[ συνηγορία σε μία τρολιά που έγινε έγκυρη είδηση ]

_ καστέλλα

kastella_nera

Το πρωί βάθυνε η αγκάλη των νερών της Καστέλλας. Και από πίσω, από τον Υμηττό, ζύγωναν οι πρώτες χοντρές στάλες της καταιγίδας. Ένα σύντομο φιλί να το πάρει ο αέρας για τις γειτονιές εκεί ξοπίσω από τον πειραιώτικο λόφο. Και πετάλι, πάλι.

Μυαλό κουρκούτι.

Το ασπόνδυλο της γειτονιάς έκανε μία περαντζάδα με πλαστική μπογιά με σκοπό να αφήσει τις σκατούλες του στον τοίχο. Εδώ βλέπουμε την πολιτική (ας του κάνουμε τη χάρη και ας τη χαρακτηρίσουμε έτσι…) συγκρότηση. Ο «πόλεμος» και το «κράτος» ενοχλούν, το ΔΝΤ και τα αφεντικά του αρέσουν αισθητικά (και όχι μόνο) να βρίσκονται στον τοίχο. Δεν επέλεξε να σβήσει όλο το σύνθημα, αλλά να μεταλλάξει το νόημά του. Και το αποτέλεσμα είναι όλο… νόημα. «Αντισυστημικό» έτσι;

Άσε που αρχίζω να πιστεύω ότι οι νοητικές του ικανότητες θα βάλτωσαν όταν είδε το παρακάτω stencil. Δεν πολυφαίνεται και το ερωτηματικό στο τέλος!

υγ: το ασπόνδυλο της γειτονιάς είναι τόσο άχρηστο βέβαια, που ούτε τη δουλειά του μπογιατζή τα μαύρα μεσάνυχτα δε μπορεί να φέρει εις πέρας. Περαστικά.

Εβρεξε εξαφνα.

Το ξαφνικό της χθεσινής βροχής πρόσφερε απλόχερα διάφορες εικόνες, άλλες επιβλητικές και άλλες αστείες. Αρκεί να ήσουν ο τυχερός και να βρισκόσουν στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή. Η επιβλητικότητα του ουρανού πάνω από τα δυτικά προάστια, οι ζωηρές αντιθέσεις των γραμμών του τρόλεϊ με το σούρουπο, ο μεσόκοπος κύριος με το κόκκινο αυτοσχέδιο χωνί του.

«Το ονομα μου».

Θυμησες αξιοπρεπειας.

Μία ταράτσα στην Τρώων, ο μπλαζέ φωτισμός της μητρόπολης, σε μία στιγμή περνάνε από εμπρός μου οι εικόνες μίας γυναίκας με αξιοπρέπεια. Η μνήμη παλεύει με την λήθη. Αφορμή ένα νεοκλασικό, εκεί, στον αριθμό 49.

Ενα απογευμα σε καδρο.

Πάρκο Βουτιέ, Άνω Πετράλωνα. Μικρές καθημερινές στιγμές, μικρές καθημερινές εικόνες με φόντο έναν δημόσιο χώρο. Ένα πάρκο προϊόν ενός λησμονημένου -πριν από δεκαετίες- αγώνα της γειτονιάς. Σύντομα θα του αφιερώσω μία αναδρομή στην ιστορία του, συνεισφορά στη συλλογική μνήμη των ανθρώπων αυτών εδώ των συνοικιών.