Η Αλίκη στις γειτονιές της τουριστικοποίησης (διαδρομή πρώτη)

Σε αυτόν τον τόπο, ο λόγος των μήντια και της δημόσιας τάξης έχει χτίσει τα δικά του θέσφατα, έχει σκιαγραφήσει σίγουρες διαδρομές, έχει φτιάξει μία αστείρευτη πηγή πρώτων υλών. Όλα αυτά, μεστά και επαναλήψιμα είναι σε θέση να τα ξεδιπλώσει μετά από το Γεγονός. Και με μεγαλύτερο θράσος όταν το γεγονός αγγίζει την ακραία συνθήκη του θανάτου, μέσα στην πληροφοριακή ερημιά του Αυγούστου.

Οι λόφοι του φιλοπάππου βρίσκονται στην καρδιά της πόλης, στην τουριστική καρδιά της πόλης. Είναι (και) αυτοί που δημιουργούνε την Αθήνα σαν τέτοια, σαν πόλο έλξης κάποιων δεκάδων χιλιάδων τουριστών κάθε ημέρα. Αλλά είναι και μία ελεύθερη έκταση 700 στρεμμάτων στην καρδιά όχι της τουριστικής Αθήνας, αλλά της μητροπολιτικής Αθήνας, αυτής που τον τελευταίο χρόνο στις τριγύρω γειτονιές έχουμε αρχίσει να την ξεχνάμε σαν τέτοια. Μίας Αθήνας με τις αντιφάσεις της, τα λούμπεν στοιχεία της, την μικροεγκληματικότητά της, τους δικούς της διαχειρίσιμους κινδύνους. Διαχειρίσιμους γιατί την ίδια στιγμή που βάλουν αυτήν, γεννιούνται και μέσα απ΄αυτήν. Και έχουν την αντανακλαστική συναίσθηση ενός αυτοάνοσου. Οι λόφοι του Φιλοπάππου είναι χώρος κοινωνικής αναπαραγωγής για τους ανθρώπους αυτής της πόλης που τραβάνε τα ζόρια τους, τους έρωτές τους, τα τσιγάρα τους, τις μοναξιές τους. Για τους ανθρώπους της πόλης που μένουνε εδώ, φτιάχνουν αυτή την πόλη, τις σχέσεις της, τους θορύβους της, τις εκρήξεις της. Οι λόφοι του Φιλοπάππου είναι και ένας καθρέπτης του μαζικού τουρισμού αυτής της πόλης. Οι τουρίστες κινούνται ωσάν ένα ξενικό, καταναλωτικό σώμα, εκτεθειμμένοι στην πραγματικότητα μίας πόλης την οποία δεν βρίσκονται εδώ να την γνωρίσουνε αλλά να την φωτογραφίσουνε και να την περιφέρουν πίσω σαν ανάμνηση.

Ας μην είμαστε αφελείς. Αυτό που λέγεται εγκληματικότητα δρόμου και τη συναντούσες σε διάφορα σημεία της πόλης φυσικά και περνούσε και μέσα από τους λόφους εφόσον αποτελούν οργανικό κομμάτι αυτής της πόλης -ούτε καν προέκτασή της. Όχι μόνο τον τελευταίο χρόνο, όλα τα χρόνια. Οι ματάκηδες στις σκοτεινές καβάτζες του Κουκακίου, οι φέρμες (και από έλληνες) πιτσιρικάδες, ακόμα και τα περιστατικά βιασμών (ή απόπειρών τους) που είτε καταγγέλονταν είτε όχι, ήταν εκεί. Άλλα σαν βιώματα, άλλα σαν ιστορίες. Η πιθανότητα του θανάτου γυροφέρνει στους λόφους δεδομένου της απόκρυμνης γεωγραφίας τους σε αρκετά σημεία σε συνδυασμό με το συχνό άραγμα κόσμου σε αυτά. Η απαίτηση των ημερών ένα φυσικό τοπίο -αν δεν μπορεί να είναι αποστειρωμένο και το κάθε ενδεχόμενο σε αυτό αυστηρά υπολογισμένό- να μην υπάρχει σαν τέτοιο, προέρχεται από τα βάθη του καπιταλιστικού τρόπου οροθέτησης της ζωής στην πόλη.

Η Αθήνα κατατέμνεται σε ζώνες, χωροταξικά και κοινωνικά, είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι. Τα εκατοντάδες airbnb διαμερίσματα και τα hostel στις γειτονιές γύρω από τους λόφους του Φιλοπάππου είναι μία χωροταξική εκδοχή της τουριστικοποίησης. Η έξωση από τη γειτονιά, η αδυναμία να βρεις διαμέρισμα να μείνεις ή ακόμα και να καλύψεις τα διαρκώς αυξανόμενα ενοίκια, οι τουρίστες που γυροφέρνουν ακόμα και στα ξεχασμένα από τον μπαρμπαμήτσο στενά των Πετραλώνων, είναι μία κοινωνική εκδοχή αυτής της τουριστικοποίησης. Τουρίστες που κυκλοφορούν με χρήμα και γκατζετάκια, μαζικά, σε άγνωστα γι΄ αυτούς μέρη, είναι δεδομένο ότι θα μετατοπίσουν προς τα εκεί τη διάσπαρτη μικροεγκληματικότητα. Η οποία μέσα από τον χωροταξικό της περιορισμό θα γίνει πιο έντονα ορατή, επαναλαμβανόμενη και σε διαρκής ένταση. Η βάση συγκρότησης της μικροεγκληματικότητας οριοθετεί την ασκούμενη βία. Και τα θυματά της. Τα οποία εξαρχής δεν πρέπει να εμπεριέχουν την πιθανότητα (πιθανότητα, όχι τη δυνατότητα) αντίδρασης. Ωστόσο και αυτού του είδους η βία παραμένει άσκηση βίας που μπορεί να καταλήξει στο θάνατο ενός παιδιού.

Το να μιλάς για τους φορείς της μικροεγκληματικότητας και όχι για την ίδια ως συνθήκη είναι σαν να εθελοτυφλούμε, ότι τώρα ανακαλύπτουμε την πόλη μας και ξαφνιαζόμαστε. Τρία στενά παρακάτω από τους λόφους, στον αστικό ιστό των Πετραλώνων και του Κουκακίου, την μικροεγκληματικότητα δεν θα της βάζαμε απαραίτητα πολυεθνικό πρόσημο μπροστά. Το να μιλήσεις για το πώς και το γιατί αλληλεπιδρά αυτή η μικροεγκληματικότητα με τη δημιουργία τουριστικών ζωνών μέσα στην πόλη, είναι μία κουβέντα που μάλλον την λοξοκοιτάζουμε γιατί αγγίζει την καρδιά της διαδικασίας της αλλαγής αυτής της πόλης. Όσο δεν κάνουμε αυτή τη συζήτηση με την πόλη μας τόσο θα δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τα παράγωγά της. Ας είμαστε ρεαλιστές. Οι συμπεριφορές κρίνονται ανεξαρτήτου χρώματος και γλώσσας. Είτε σε έναν λόφο, είτε σε μία γειτονιά, είτε σε ένα διαμέρισμα. Είναι συμπεριφορές που συντίθενται (και γίνονται αποδεκτές ή όχι) κοινωνικά και όχι φυλετικά. Και το κοινωνικό είμαστε όλοι εμείς που ζούμε και δουλεύουμε αυτόν τον τόπο, με τα διαφορετικά μυαλά, τις κουλτούρες, τις γλώσσες και τα χρώματα. Πάνε σχεδόν 30 χρόνια απ΄τις αρχές των ΄90s όταν άρχισε αυτή η ιστορία και ακόμα γύρω μας οι περισσότεροι και οι περισσότερες ψάχνονται για ξενοφοβικές αφορμές. Και δεν είναι δύσκολο να τις βρεις αν είσαι τέτοιος. Είναι πιο εύκολο αυτό απ΄το να καθίσεις να μιλήσεις και να σκεφτείς πάνω στην κοινωνία σου. Εδώ. Τώρα.

Advertisements

Για πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.