Η ηθική της δυσαρέσκειας

ithiki_dysareskeiaΠερπατούσε αφηρημένος, αφημένος στις σκέψεις που του άφησε μία ακόμη συνέντευξη για δουλειά. Την τελευταία στιγμή απέφυγε το σκουντούφλημα μαζί τους. Κατεβαίνανε δυο-δυο τα σκαλιά του νεοκλασσικού της Τράπεζας της Ελλάδος. Είχαν την εικόνα πεινασμένων. Όχι του πεινασμένου που έχει μέρες να φάει, αλλά αυτού που ήταν έτοιμος για γαστρονομικές αναζητήσεις στα εστιατόρια του κέντρου της Αθήνας. Το χιούμορ τους κοντοστάθηκε στην μαύρη μερσέντες που ήταν παρκαρισμένη στην είσοδο του κτιρίου. «Αυτό είναι δικό μας;», αναρωτήθηκε η γιάπικη γλώσσα, για να συναντήσει τα κουρδισμένα γέλια των υπολοίπων και να συνεχίσουν όλοι μαζί παρέα το δρόμο τους.

Οι σόλες από οκτώ λούστρινα παππούτσια σέρνανε την ηχό τους πάνω στο μάρμαρο της Αιόλου. Τέσσερα ατσαλάκωτα κουστούμια. Μοντέρνες γραβάτες -στο όριο μίας ασφυκτικής θηλιάς στο λαιμό- και προσεγμένες χωρίστρες πλαγιομετωπικά του κεφαλιού συμπληρώνανε την οπτική αναμόχλευση που είχε ξεκινήσει εδώ και ένα λεπτό.

Όλο αυτό το σκηνικό που έμοιαζε με σενάριο ταινίας η οποία άπτονταν της αισθητικής του ύστερου καπιταλισμού, άξαφνα ντύθηκε με απανωτά φάλτσα από το απέναντι πεζοδρόμιο. «Άχρηστοι», «δεν ξέρετε τί πάει να πει πείνα», «δεν έχετε ιδρώσει για να ζήσετε». Συνοδεία πολλών, μα πολλών, μουρμουρητών. Οι περαστικοί κοντοσταθήκανε. Γύρισαν τα βλέμματά τους. Περιεργάζονταν την πηγή των φάλτσων από πάνω μέχρι κάτω.

Κοντοστάθηκε και εκείνος. Έριχνε ματιές. Μία στο πεζοδρόμιό του, όπου τα τέσσερα μαύρα κουστούμια απομακρύνονταν με εκνευριστική αυτοπεποίθηση και περιπαιχτικά γέλια για τον απέναντι. Και μία στο απέναντι πεζοδρόμιο, στην μεσήλικη λούμπεν φιγούρα, που είχαν ήδη αρχίσει να την κυκλώνουν απανωτοί ήχοι: «έλα, τρελός είναι», «τσ, τσ, τσ…». Και πόσα άλλα ηχοποιημένα σημάδια του μικροαστικού καθωσπρεπισμού.

Ένιωσε μία ζεστασιά για τον τύπο στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ίσως επειδή του θύμησε αυτά που συχνά ανεβαίνανε μέχρι τα χείλη του αλλά δεν γινόντουσαν έναρθροι φθόγγοι. Ίσως γιατί τον έβλεπε να κρατάει ζωντανές τις ταξικές κόντρες μέσα στην καθημερινή κίνηση. Ίσως και γιατί τα περίεργα βλέμματα που τον κύκλωσαν ένιωθε σα να τα είχε ξαναδεί κάποιο παλιό καλοκαίρι στην πλατεία Συντάγματος, ένα πολύ πιο πρόσφατο πίσω από την κάλπη του «όχι», στα σίγουρα κάθε βράδυ μπροστά στις οθόνες των τηλεοράσεων.

Τελικά σε αυτόν τον κόσμο, υπάρχει έναν ενδυματολογικός και ηθικός κώδικας για το ποιός ή ποιά μπορεί να εκφράζει το μίσος του, την αγανάκτισή του, δημόσια. Ο «παράταιρος», ο θαμώνας του κοινωνικού περιθωρίου δεν μπορεί να συναντήσει τον «κανονικό» ακόμα και στο πεδίο έκφρασης μίας αφηρημένης δυσαρέσκειας απέναντι σε καταστάσεις οι οποίες, όμως, αποτελούν για τον μεν βίωμα, για τον άλλον «εικόνα από το μέλλον» του. Και μέσα από την «απειλή που φαίνεται να έρχεται» συνέχονται μεταξύ τους. Τη στιγμή που αυτή «η εικόνα από το μέλλον» πάυει να είναι ένα σχήμα λόγου και εμφανίζεται με σάρκα και οστά, τίθεται εκ νέου στο περιθώριο, για να οριοθετήσει και να διαφυλάξει τον «κανονικό», αλλά σταθερά δυσαρεστημένο και αγανακτισμένο με την κοινωνική συνθήκη.

Το είχε ρίξει στην θεωρία χωρίς να το πολυκαταλάβει. Είχε φτάσει στον ηλεκτρικό και οι πόρτες του συρμού άνοιξαν διάπλατα περιμένοντας την είσοδό του. Κούρνιασε σε μια γωνιά, όρθιος, παίζοντας με τις ημιαντανακλάσεις στο τζάμι. «Δεν αντέχω άλλο αυτή τη ζωή. Δεν αντέχω. Με έχει γαμήσει». Και χριστοπαναγίες. Πολλές χριστοπαναγίες, σε όλες τις δυνατές παραλλαγές. Η φιγούρα απέναντί του. Πονεμένο βλέμμα. Και δουλεμένο από τα χρόνια δέρμα. Άλλος ένας «παράταιρος». Από αυτούς που δεν το παίζουν θεούσοι στο καφενείο και φορτώνουν με γαμωσταυρίδια τη γυναίκα τους στο σπίτι. Από αυτούς που δεν τους κυνηγάει ο χρόνος. Που ζουν την μεταφορά και δεν τους κυνηγάει ο προορισμός και το στρίμωγμα για να προλάβουν να κατέβουν σε αυτόν. Είναι αυτές οι μικρές συμπεριφορές για τις οποίες θα τους ονοματίσουν «τρελούς»… «Ποια στάση είναι εδώ βρε φίλε»; «Μοναστηράκι»… … … «Μοναστηράκι». Θα πεταχτεί ξαφνικά προς την έξοδο ξεγελώντας την πόρτα που είχε αρχίσει να κλείνει. «Καλό δρόμο», του φώναξε απ΄έξω. Και τον χαιρέτησε ναυτικά.

Advertisements

Για πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.