Μια κλεμμένη μέρα.

klemmeni_meraΗ μέρα του ξεκίνησε φορτωμένη με κάμποσες λέξεις που είχε μαζέψει στο στόμα. Είχαν ξεμείνει από το προηγούμενο βράδυ. Εκεί, βαριά δύο το πρωί, η σκιά του φίλιωνε με το πλακόστρωτο του πεζόδρομου, σερνάμενη ανάμεσα στα ανακατεμένα φύλλα ενός καθυστερημένου φθινοπώρου. Το στόμα του κερνούσε πειράγματα στο φεγγάρι. Και τα ακροδάκτυλά του χάρτινες καρδιές σε ένα ζευγάρι ματιών που στεκόταν στο ύψος τους, γέρνοντας -τρυφερά και ακούραστα- στο στέρνο του.

Η μέρα του ξεκίνησε φορτωμένη με κάμποσες λέξεις που είχε μαζέψει στο στόμα του. Το φεγγάρι λίγες ώρες νωρίτερα τελικά δεν είχε διάθεση για πειράγματα. Το εξομολογήθηκε στο χρώμα της ανατολής, μαζί με την βολική συμβουλή ότι κάποιες φορές είναι καλύτερα να φιλάς παρά να μιλάς. Το ίδιο του είχαν ψιθυρίσει και τα χείλη του το προηγούμενο βράδυ, ενώ αραιά και που βρέχονταν με ένα κονιάκ 5 αστεριών. Τα μάτια του είχαν, επίσης, συμφωνήσει. Είχαν στήσει ένα θεατρικό παιχνίδι πίσω από την τζαμαρία, ανάμεσα στη συρόμενη πόρτα και κάγκελα που συναντάς σε τέτοια industrial κτίρια. Δημιουργούσαν τεθλασμένες γραμμές πίσω από βότκες, ρούμια και ουίσκι. Και κατέληγαν σε ένα ζευγάρι ματιών, ταιριαστό σε εκείνη τη γωνιά, με φορεμένο χαμόγελο και τυλιγμένο σε τυρκουάζ αποχρώσεις.

Όλοι συμφωνούσαν… Μα όλοι συμφωνούσαν… Δεν πολυκατάλαβε τί πήγε στραβά και η μέρα του σήμερα κουβαλούσε τέτοιο φόρτο. Ίσως η στιγμιαία αδυναμία σε εκείνο το μπαρ να αρπάξει όλα τα στοιχειά και να τα θέσει σε κίνηση. Ίσως η ασφάλεια του περιβάλλοντος που τον έκανε να αραδιάσει άγαρμπα την κούραση της μέρας που είχε προηγηθεί, και που τον είχε κάνει να μοιάζει με ανολοκλήρωτο περίγραμμα χωρίς γέμισμα. Ίσως και η ευαισθησία του φεγγαριού αυτή τη νυχτιά, παρόμοια με εκείνη της άμμου που δεν αφήνει ούτε το αγέρι να περάσει από πάνω της χωρίς να αφήσει σημάδια.

Αυτό το πρωινό ο φθινοπωρινός ήλιος έστεκε καμαρωτός σαν τα μωβ άνθη του κυκλάμινου. Εκείνος δεν επιζητούσε το πολύ φως, αλλά χάρισε στον εαυτό του μια απλόχερη καθισιά στο μαρμάρινο προσκεφάλι ενός δίπατου νεοκλασικού του υπουργείου του πολιτισμού. Έβρεχε αμήχανα τη γλώσσα του με έναν πικρό διπλό εσπρέσσο και κάθε τόσο την έβγαζε στον ήλιο ευελπιστώντας να καυτηριάσει μερικές από τις λέξεις που την είχε φορτωμένη. Δεν πρέπει να τα κατάφερε πολύ καλά γιατί σύντομα έπιασε τον εαυτό του να αναζητά ίσκιο να κρυφτεί. Ένα γέλιο του ξέφυγε και στάθηκε στο λαιμό του, αντιλαμβανόμενος ότι η μέρα του ήταν μία φάρσα σαν αυτή της ιστορίας. Αλλά και της ιστορίας που άνοιξε με φεγγάρι και θα την λύνανε οι δυό τους στον κατάλληλο χρόνο. Σίγουρα με φεγγάρι.

Έπρεπε να σκοτώσει τις ώρες του μέχρι ότου να πάει ακάλεστος στο ραντεβού της μέρας με τη νύχτα. Σίγουρα ένας ολόκληρος καπνός drum -συνυπολογίζοντας και το χρόνο του στριψίματος- ήταν ένας αξιοπρεπής τρόπος για να σκοτώσει τον χρόνο του. Για να δώσει λίγη ακόμη παράταση στο μερίδιο από το ρολόι που θα έπαιρνε το κάπνισμα, επέλεξε τα θαλασσί χαρτάκια που σβήνουν συχνά. Στο ενδιάμεσο, περισσότερο από τους αλλόκοτους ήχους και λιγότερο από επιλογή, γέμισε με κάποιο καλομαγειρεμένο φαγητό το στομάχι του. Το πόσο καλομαγειρεμένο ήταν το φαγητό δεν το αντιλήφθηκε. Μέσα στη ντουμανιασμένη κουζίνα η γεύση του τσιγάρου υπήρχε στα νύχια, στα χείλη και στον αέρα. Και μάλλον και στον οισοφάγο του.

Μία ΙΟΝ-γκοφρέτα-σοκολάτα-γάλακτος-με-φουντούκια προσγειώθηκε απρόσμενα στο παραθύρι του για να του υπενθυμίσει το ραντεβού του. Ήταν απροετοίμαστος, αλλά προετοιμασμένος ήδη από το προηγούμενο βράδυ. Αυτή τη φορά φίλιωσε με τη δροσιά της σιωπής. Έδωσε χώρο στα στοιχειά του, στα χείλη, στα μάτια. Δεν γλίστρησε μακρυά από τη συγνώμη. Στο φως της σελήνης, το ανακάτεμα των σκιών, έδωσε μία θεατρικότητα στη στιγμή. Ξαναμέτρησε πόσες παλάμες ήταν η πλάτη της. Ψηλάφησε την ελιά της στα αριστερά. Παραμέρισε την φράτζα για να φιλήσει το μέτωπό της. Σκέφτηκε να την ξεντύσει από το χαμόγελό της για να το φορέσει αυτός, αλλά θυμήθηκε ότι κάπου είχε και αυτός ένα και το είχε παραμερίσει. Ακούμπησε το αριστερό του στέρνο για να νιώσει τον πόνο και να θυμηθεί στιγμές. Και οι λέξεις που είχε μαζεμένες στο στόμα του έγιναν αυτές εδώ οι γραμμές πάνω σε ένα σαμουά των 120 γραμμαρίων.

Με αυτόν τον ήχο.

Advertisements

Για πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.