Οι τεντιμπόηδες πάνε κουκλοθέατρο!

kyklos-kouklaΟ αγαπητός κυρ-δήμαρχος αυτής της πόλης το πρωί της προηγούμενης Κυριακής είπε να βάλει λίγο πολιτισμό στο πρόγραμμά του και τράβηξε προς την τεχνόπολη όπου ξεκινούσε η δεύτερη ημέρα των εκδηλώσεων για την παγκόσμια ημέρα κουκλοθεάτρου. Είναι παρελθόν εκείνες οι εποχές όπου ο πολιτισμός των (ακρο)δεξιών άρχιζαν και τελείωναν σε σουαρέ αποστειρωμένων δίπατων σπιτιών στα περίχωρα της πόλης. Ο δήμαρχος της πόλης αποφάσισε να συγχρωτιστεί με τους ανθρώπους της. Αλλά απ’ ότι έμαθα δεν του βγήκε σε καλό.

Στην είσοδο του αμφιθεάτρου το μάτι κάποιων πήρε χαμπάρι, ανάμεσα στις δεκάδες παιδικές φατσούλες, τα ξεφτιλισμένα μούτρα του. Και φρόντισαν στα γρήγορα να τα κάνουν και ξινισμένα. Ο ένας της προσωπικής φρουράς φώναζε τον άλλον -τον Παύλο βρε παιδί μου- να τρέξει να βάλει τα στήθια του γύρω από τον δήμαρχο. Βλέπεις ο Παύλος είχε ξεχαστεί στην είσοδο να χασκογελά και να κάνει γνωριμίες. Ο κυρ-δήμαρχος, τελικά, έμεινε στην απ’ έξω, στο προαύλιο. Είναι αμφίβολο εάν θα το συγχωρέσει ποτέ τους τεντιμπόηδες που τον άφησαν έξω από το «σπίτι» του, το αμφιθέατρο του δημοτικού ραδιοσταθμού.

Η υπόλοιπη οικογένεια στρώθηκε στα πατώματα για να δει την παράσταση. Δεν ξέρω τι κατάλαβε η κυρία δημαρχέσα, δεν ξέρω τι κατάλαβαν τα πιτσιρίκια τους, αλλά ξέρω τι θα (μπορούσε να) καταλάβει ο κυρ-δήμαρχος εάν τα μικρά του το βράδυ του ψιθύριζαν το τραγούδι της παράστασης: «…τα πράγματα ανήκουν όχι σε όποιον λάχει, αλλά σε όποιον τα νοιάζεται και χαίρετε που τα ’χει». Ένα υπόκωφο τραγούδι που θα μπορούσε να σκάει με πάταγο από την Χέυδεν, να διασχίζει την Αχαρνών, να πνίγεται στην Ιουλιανού, να βρίσκει αέρα στην Πατησίων, δροσερό απόισκιο στην Σκαραμαγκά και να τελειώνει βουίζοντας στα αυτιά των γελοίων ανθρωπάκων της πλατείας Κοτζιά.

Ένας από τους διοργανωτές φρόντισε να επισημάνει ότι οι εκδηλώσεις δεν έχουν πολιτική χροιά και ότι δεν αποκλείουν την είσοδο σε κανέναν. Ένας από τους τεντιμπόηδες φρόντισε να του υπενθυμίσει ότι το αυτοοργανωμένο (όπως το ονομάζανε, γιατί οι χορηγοί δεν λείπανε –και ας ήταν απλά «επικοινωνίας») φεστιβαλάκι τους δεν θα γίνει η κολυμπήθρα που θα ξεπλύνει τα χέρια ενός ανθρώπου που βγήκε μπροστά και μέσα σε ένα μήνα τσιμέντωσε δύο αυτοοργανωμένα εγχειρήματα/καταλήψεις της Αθήνας. Είναι αυτή η πολλαπλή ερμηνεία της αυτοοργάνωσης. Είναι και της μόδας στους καιρούς της καπιταλιστικής κρίσης.

υγ: Η παράσταση που δεν είδε ο κυρ-δήμαρχος λέγεται «Ο κύκλος με την κούκλα», της ομάδας Redicolo. Εάν την πετύχετε, αξίζει να τη δείτε. Μία έξυπνη, πολύχρωμη και ζωντανή διαπραγμάτευση του ζητήματος της ιδιοκτησίας. Ε, δεν θα του λείψει κιόλας!

Advertisements

3 thoughts on “Οι τεντιμπόηδες πάνε κουκλοθέατρο!

  1. Stathis Markopoulos 24/04/2013 στο 14:59 Reply

    καλημέρα/ -σπέρα σου,

    απαντώ προσωπικά, αλλά μεταφέρω νομίζω τη γνώμη όλων όσων συμμετέχουμε στο Κέντρο Κουκλοθεάτρου και οργανώσαμε -μεταξύ άλλων πολλών- την Γιορτή της Παγκόσμιας Ημέρας Κουκλοθεάτρου στο Γκάζι.

    1. Κανείς από μας δεν δήλωσε ότι η εκδήλωση δεν είχε πολιτική χροιά. Αντίθετα, για μας το κουκλοθέατρο και κάθε τι που συνδέεται με αυτό είναι ο συλλογικός και ατομικός τρόπος μας (χωρίς αυτό φυσικά να αποκλείει και άλλους τρόπους) να παρεμβαίνουμε στα πράγματα και τους ανθρώπους με σαφέστατες συχνά κοινωνικές και πολιτικές αναφορές. Άλλωστε το κείμενο που συνόδευε την Γιορτή μας το δήλωνε αρκετά καθαρά (βλ. στο τέλος).

    2. Το πρόταγμα της συλλογικής αυτο-οργάνωσης διέπει όλη τη δράση μας και υλοποιήθηκε με τον καλύτερο τρόπο στην Γιορτή αυτή (φυσικά παραμένει σε δυναμική εξέλιξη προς συνεχή βελτίωση). Εσύ αναφέρεσαι σε μια στιγμή που κάτι σου κακοφάνηκε, αλλά παραβλέπεις όλο το υπόλοιπο που ήταν και η ουσία: Ότι ένας αριθμός ανθρώπων (περί των 30) δούλεψε σκληρά επί μήνες για να προσφέρει από την καρδιά του σε ένα άλλο μεγάλο πλήθος ανθρώπων τη συγκίνηση που κι εμείς εισπράττουμε από τις κούκλες μας και να δημιουργήσει ένα γεγονός όπου να βρεθούμε όλοι μαζί γύρω τους. Θεωρώ ότι οποιαδήποτε δράση φέρνει ανθρώπους κοντά σε επίπεδο ανάληψης ευθύνης ισότιμα, συλλογικά και αυτο-οργανωμένα πρέπει να μας χαροποιεί ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε σε κάθε της λεπτομέρεια (κι εμείς άλλωστε έχουμε «εσωτερικές» διαφοροποιήσεις) διότι αποτελεί κοινωνικό πείραμα για το παρόν και το μέλλον. Οπωσδήποτε οι σχέσεις αυτές χτίζονται πάνω στην υπεύθυνη δράση και όσο κι αν έχουμε μάθει στο αντίθετο πρέπει να παραμερίζουμε που και που την απολυτοσύνη της «αλήθειας που μόνο εμείς κατέχουμε», για να μπορούμε να συνεργαστούμε και να μοιραστούμε με ένα ευρύτερο κόσμο πέραν του μικρού δικού μας.

    3. Το Κέντρο Κουκλοθεάτρου (www.unimahellas.org) είναι ένας ανοικτός πανελλαδικός σύλλογος, κομμάτι της Διεθνούς Ένωσης Κουκλοθεάτρου (www.unima.org) και όχι μια κλειστή πολιτική οργάνωση και ως τέτοιος περιλαμβάνει πλήθος και ποικιλία ανθρώπων. Παρόλο που ο πυρήνας των συναδέλφων που (τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον) «τρέχουμε» τις δράσεις έχουμε αρκετά κοινές αντιλήψεις, οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψη στις επιλογές μας και τους υπόλοιπους λίγο πολύ. Το Γκάζι επιλέχτηκε για πρακτικούς λόγους (κεντρικός γνωστός χώρος με δυνατότητες μεγάλης συγκέντρωσης κλπ), αλλά και διότι θεωρούμε ότι μπορεί να ανήκει και στον κόσμο πέραν κάθε εμπορικής εκμετάλλευσης. Η «Τεχνόπολις» του Δήμου μας το παραχώρησε άνευ όρων, στάθηκαν πολύ σωστοί σε όλα τα επίπεδα συνεργασίας και δεν ζήτησαν απολύτως τίποτα. Πράγματι θα μπορούσαμε να έχουμε επιλέξει άλλο χώρο (όπως το έχουμε κάνει στο παρελθόν) κι αν έχεις να προτείνεις κάτι είμαστε ανοικτοί…

    4. Καλά τα λες για τους δημαρχέους και σίγουρα τα γιούχα που εισέπραξε ο Καμίνης πολλοί τα χάρηκαν, όμως εμείς σαν διοργάνωση οφείλαμε να είμαστε «σωστοί» απέναντι στον «επίσημο οικοδεσπότη» και επίσης να του φερθούμε όπως φερθήκαμε σε όλους τους επισκέπτες της εκδήλωσης. Μπορεί να κυκλοφορεί με μπράβους, αλλά δεν ζήτησε τίποτε άλλο από το να δει την παράσταση που σωστά διαφημίζεις και εν τέλει όντως κρίμα που δεν την είδε… δεν ξέρεις καμιά φορά… (παρεπιπτόντως, αν έβλεπες κι άλλες παραστάσεις θα διαπίστωνες ότι πολύ μεγάλο ποσοστό ήταν συναφούς περιεχομένου και κατευθύνσεων)
    Πιθανά μόνο αν μας γνωρίσεις περισσότερο (κι εμείς εσένα) να έχει νόημα η περεταίρω συζήτηση, οπότε αν θέλεις, έλα στο ΣΙΝΙΑΛΟ το Σάββατο 27/4 μετά τις 8.30, να συναντηθούμε.
    Στάθης Μαρκόπουλος, κουκλοπαίκτης

    Ακολουθεί το κειμενάκι της εκδήλωσης:
    «Η Παγκόσμια Ημέρα Κουκλοθεάτρου είναι η γιορτή μας. Παρά το γεγονός ότι επαγγελματικά -με όρους αγοράς- είμαστε «ανταγωνιστές», συμμετέχουμε και βάζουμε τον καλύτερο εαυτό μας, τον κόπο και τις παραστάσεις μας αφιλοκερδώς σε κοινές, συλλογικές δράσεις σε μια προσπάθεια να καταλάβουμε κι άλλες πλευρές μας, αλλά και να δηλώσουμε ότι ο συμφεροντολογικός πραγματισμός δε μας έχει συνθλίψει. Η αυτο-οργάνωση της πράξης και οι οικογενειακές μας σχέσεις αντανακλώνται τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην αίσθηση που αποκομίζει ο θεατής: ένα αισιόδοξο μήνυμα προς τον κόσμο. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αντίθετα τα μέσα αποκαλύπτουν τον σκοπό. Αυτή την αίσθηση ειλικρινούς αφοσίωσης θέλουμε να αποπνέει η γιορτή μας γιατί οι κούκλες μας το αξίζουν.
    Κάνουμε τη δουλειά μας και προσπαθούμε να την κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Όχι για να είμαστε «ανταγωνιστικοί», «παραγωγικοί» ή «καινοτόμοι», αλλά γιατί μόνο έτσι μπορούμε να την κάνουμε. Το κουκλοθέατρο απαιτεί και προτάσσει ένα πολιτισμό της υπευθυνότητας και της αυτοθυσίας στο έπακρο του οποίου ίσως υπολειπόμαστε, αλλά μας είναι αδιανόητο να μην προσπαθούμε. Για τους κουκλοπαίκτες που βρισκόμαστε στην υπηρεσία άψυχων αντικειμένων προκειμένου να ζήσουν ως υποκείμενα, οι αυτονόητες απαιτήσεις του μάστορα απ’ τον εαυτό του είναι ένα καθημερινό ζητούμενο, ένα σιωπηρό πρακτικό και όχι ιδεολογικό πρόταγμα ενάντια σε κάθε είδους κρίση, από το κρυολόγημα έως τις κρίσεις της καπιταλιστικής οικονομίας.»

  2. Flaneur 24/04/2013 στο 15:53 Reply

    Στάθη γεια χαρά,

    Καταρχήν, η παραπάνω αφήγηση είναι βιωματική και συμπυκνώνει μία σειρά έντονων γεγονότων που έλαβαν χώρα εκείνο το πρωινό. Δε σκοπεύει στη διαφήμιση κάποιας συγκεκριμένης παράστασης, αλλά ετην έκφραση, ίσως, της τραγικής ειρωνείας να έχει προηγηθεί αυτό με τον δήμαρχο και εκ των υστέρων να καταλαβαίνεις πόση άμεση σχέση είχε το περιεχόμενο της παράστασης με αυτό που συμπυκνώνει πάνω του ο Καμίνης.

    Και δεν θα διαφωνήσω σε τίποτα, ότι και όσες άλλες παραστάσεις (ή εκθέσεις) παρακολούθησα είχαν πολύ ενδιαφέρον. Και δεν έχει σημασία εάν αυτές επεξεργάζονταν ένα συγκεκριμένο θέμα, αλλά η ίδια η φαντασία, η σκέψη και η δουλειά που απαιτούνται για να εκφραστείς μέσα από τις κούκλες (ή τις μαριονέτες) κερδίζουν τον σεβασμό που τους αναλογεί.

    Οι ενστάσεις μου έχουν να κάνουν με την επιλογή να στήσεις ένα αυτοοργανωμένο φεστιβάλ σε έναν χώρο ο οποίος αποτελεί τη «ναυαρχίδα» του πολιτιστικού προσωπείου του δήμου της Αθήνας. Η επιλογή του τόπου είναι που ευτελίζει το περιεχόμενο της αυτοοργάνωσης και όχι ο τρόπος που δουλέψατε πριν (και τον οποίο προφανώς και δεν αμφισβητώ) όλοι και όλες εσείς για να στηθεί αυτό το διήμερο.

    Στο «σπίτι» τους οι δημοτικές αρχές έχουν το πάνω χέρι εάν το
    απαιτήσουν οι περιστάσεις, εάν το επιλέξουν, είτε πρακτικώς είτε επικοινωνιακώς. Δεν θέλω ούτε να είμαι «τυπικός», ούτε να συμπεριφερθώ σωστά στον «οικοδεσπότη» δήμαρχο. Δεν βρέθηκα ξαφνικά από το πουθενά ένα πρωινό στο Γκάζι, όπου και τα διαγράφω όλα όσα έχουν προηγηθεί.

    Δεν είναι μία παράπλευρη παρουσία οι μπράβοι/συνοδοί, αλλά μία ορατή έκφραση της (παρα)εξουσίας που θα παρέμβει εκεί που θα το απαιτήσουν οι περιστάσεις. Ο δήμαρχος δεν είναι απλά ένας οικογενειάρχης, αλλά μία ορατή έκφραση της επίθεσης (ιδεολογικής και υλικής) πάνω στο πρόταγμα της αυτοοργάνωσης όπως αυτό λάμβανε σάρκα και οστά καθημερινά, επί χρόνια, στο κέντρο της Αθήνας.

    Στο δικό μου κεφάλι αυτοοργάνωση σημαίνει και αυτονομία, σε υλικούς πόρους, στον τόπο όπου θα επιλέξω να εκφραστώ, στον τρόπο που θα επικοινωνήσω προς τα έξω. Και εάν ήταν σαφής η επιλογή των παραστάσεων δίχως αντίτιμο (και της ελεύθερης συνεισφοράς με κουτί ή καπέλο στο τέλος) στην επιλογή του τόπου εξακολουθώ να έχω ενστάσεις. Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη πρόταση, όπως μου ζητάς, αλλά νομίζω ότι εάν στους ανθρώπους που αποτελούν τον πυρήνα και τρέχουν την Ούνιμα (δεν είμαι εγώ αυτός που μπορώ να δώσω συμβουλές) είναι ορατή η αντίφαση της επιλογής της Τεχνόπολης με το πρόταγμα και τα περιεχόμενα, τότε μπορούν να βρεθούν εναλλακτικές.

    υγ: Μιλάμε για το Σινιάλο στο Αιγάλεω; Η πρόσκληση ισχύει μόνο γι’ αυτό το Σάββατο ή θα υπάρχει η ευκαιρία και για κάποια άλλη φορά;

    • Stathis Markopoulos 24/04/2013 στο 19:37 Reply

      συμφωνώ με όλα όσα γράφεις και δε σε κακολογώ για τις ενστάσεις που έτσι κι αλλιώς και πολλοί από μας έχουμε όσον αφορά τον συγκεκριμένο χώρο, αλλά και άλλες επιλογές που καλούμαστε να κάνουμε κάθε φορά που οργανώνουμε κάτι.
      Πάντως θα υποστηρίξω ότι η συλλογική δράση και η αυτο-οργάνωση είναι πιο βαθειά ουσιαστικά πράγματα και δεν αναιρούνται με την παρουσία του όποιου πραγματικού ή καραγκιόζη εξουσιαστή. Αν είχε προσπαθήσει είτε να καπηλευτεί είτε να καπελώσει είτε να παρέμβει με οποιοδήποτε τρόπο την γιορτή θα τον είχαμε βάλει στη θέση του. Το Γκάζι δεν του ανήκει.
      Όσο κι αν ακούγεται υπερφίαλο ή παράδοξο, οξύμωρο κλπ, το ότι χωρίς κανένα συμβιβασμό οργανώσαμε με τους όρους μας και τον τρόπο μας την γιορτή «μέσα στο σπίτι» του όποιου δημάρχου πιο πολύ μου μοιάζει για «νίκη» παρά για «ήττα». Κι εμένα θα μου άρεσε να το είχαμε καταλάβει το Γκάζι, αλλά ο συγκεκριμένος κόσμος με τον οποίο συνεργαζόμαστε δεν το θέλησε. Σωστά το λες ότι θα μπορούσαμε να πάμε σε έναν από τους θαυμάσιους αυτο-οργανωμένους χώρους/στέκια που ευτυχώς υπάρχουν σε πολλές πλέον γειτονιές και θα το κάνουμε σίγουρα την επόμενη φορά, αλλά μάλλον το είδαμε σαν οργανωτικό στοίχημα το Γκάζι. Και επαναλαμβάνω ότι όλα αυτα δεν αναιρούν την ουσία του πράγματος η οποία επικοινωνείται και στους επισκέπτες. Προσπαθήσαμε ακριβώς να μην φερθούμε σαν μια εταιρία που στήνει φεστιβάλ προς κατανάλωση, αλλά μέσω μικρών χειρονομιών να επικοινωνήσουμε τον δικό μας τρόπο με έναν ευρύτερο κόσμο καθώς και τα παιδιά του.

      Λυπάμαι, αλλά δεν έχω αυτή τη στιγμή πολύ χρόνο να γράψω περισσότερα, το Σινιάλο είναι αυτό που λες και πρόκειται για το συγκεκριμένο Σάββατο καθότι εχουν γεννέθλια και εκδηλώσεις με αυτή την αφορμή. Θα χαρώ να σε δω εκεί.
      Στάθης Μαρκόπουλος

Για πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.