Η ιστορία ενός ραδιοσταθμού.

Αρχές καλοκαιριού με τον κυρ-Παντελή στο διαμέρισμά του, ψηλά στον τελευταίο όροφο μίας ταλαιπωρημένης πολυκατοικίας των Πετραλώνων, με ιστορίες προσφυγιάς να αρχίζουν σιγά-σιγά να μας κυκλώνουν. Τα πρώτα ελενίτ στου Φιλοπάππου, η κρατική διαχείριση του «προβλήματος», ο ασύρματος του πολεμικού ναυτικού, ο σημερινός συνοικισμός. Ακολουθώντας τη διήγησή του, όσο περνούν τα χρόνια οι ιστορίες των «γιαμπατζήδων» και των «τουρκόσπορων» του συνοικισμού μπερδεύονται με αυτές των ντόπιων. Μέσα από μία τέτοια αλλόκοτη διαδρομή φθάσαμε και στη σύντομη αναφορά στην ιστορία ενός ραδιοφωνικού σταθμού που είχε στηθεί, λόγω της φυσικής κλίσης του εδάφους, στα όρια του Ασυρμάτου, κοντά στο κατειλημμένο σήμερα ΠΙΚΠΑ.

Τότε μεγαλώναμε με δυστυχία, αλλά ήμασταν και στην ευημερία. Στα 1963 κάναμε ερασιτεχνικό σταθμό. Στον οποίο έβαζα τα λεφτά εγώ, ο οποίος δούλευα τότε. Τον MusicHouse. Πίσω από εκεί που είναι το ιατρείο είχαμε βάλει την κεραία, την είχαμε στήσει μέχρι πάνω, επειδή ήταν ψηλά, για να πιάνει. Και έπιανε όλο το δυτικό μέρος της Αττικής, μέχρι την Πάρνηθα. Είχαμε βάλει τις λάμπες 766, μετά είχαμε τις 707, τις πιο εξελιγμένες. Μας το είχε τον σταθμό ο Αλαμάρας. Τον στήσαμε εκεί τον σταθμό, κάναμε ένα κιόσκι, είχαμε δύο μαγνητόφωνα ώστε μόλις σταμάταγε το ένα να ξεκινάει το άλλο, πικ-απ και μαγνητόφωνο, 3000 δίσκους από την musicbox. Ο ένας από εμάς ήταν στην musicboxκαι παίρναμε όλους τους δίσκους. Είχαμε κασέτες των Beatles, των Idols, είχαμε τα πάντα. Κάποιες φορές έκανα εκπομπή και εγώ.

Πόσα άτομα ήσασταν;

Πέντε φίλοι. Τα λεφτά, ότι πληρωνόμουν πήγαινα και τα έβαζα εκεί. Ένα χιλιάρικο. Είχαμε να αγοράσουμε δίσκους, τηλέφωνο δεν είχαμε, είχαμε στο μαγαζί μας στο μπακάλικο, οι αφιερώσεις γινόντουσαν εκεί και είχαμε έναν άνθρωπο να τρέχει στο μπακάλικο να παίρνει τις αφιερώσεις να τις μιλάμε μετά στο μικρόφωνο. Πολύς κόσμος. Ταυτόχρονα σταθμό στο Κουκάκι είχε ο Τέρενς Κουίκ. Ήταν στον Άγιο Νικόλαο. Και πήγαμε μία μέρα να του τον σπάσουμε. Τσαμπουκάδες. Δεν παίρναμε χαμπάρι εμείς οι Πετραλωνίτες. Αλλά τελικά το αφήσαμε, δεν μας ενοχλούσε κιόλας. Δεν έπεφτε στη συχνότητά μας, ούτε εμείς πέφταμε στη συχνότητά του. Εμείς άλλα πράγματα κάναμε. Καλαμπούρι, πλάκα. Εκείνος έκανε άλλα πράγματα.

Ο σταθμός είχε μόνο μουσική. Και έπαιζε όλη μέρα. Ήθελε κάποιος να κάνει ένα πάρτι. Δεν είχε δίσκους ο άνθρωπος. Μας έλεγε ότι θα κάνει πάρτι και βάζαμε δίσκους εμείς. Άνοιγε το ράδιο και έκανε το πάρτι. Ότι μουσική ήθελε.

Μέχρι πότε τον είχατε;

Μέχρι που μας καταδώσανε σαν παράνομους και ήρθανε και μας τα ξηλώσανε. Ήταν το 1966. Αλλά ήταν ωραίος σταθμός. Μας πιάνανε πολύ μακριά και πολύς κόσμος. Αφιερώσεις, γινότανε χαμός. 

 

 

 

Κράτα το

Advertisements

Για πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.