Στο αδιέξοδο της οδού Ευρώπης

Το διάβασα με αρκετή καθυστέρηση σε σχέση με την ημερομηνία έκδοσης. Πρόσφατο δώρο μίας φίλης «για το ταξίδι της επιστροφής» από το οποίο προσπαθώ με κόπο να τη σκαπουλάρω κάπου στη μέση της διαδρομής. Γοητευτικές χάρτινες ιστορίες ποδηλάτων ή «λογοτεχνικές ορθοπεταλιές από τη συλλογικότητα Ποδηλάτ[ισσ]ες», όπως επεξηγεί ο υπότιτλος. Μία από αυτές τις ιστορίες διαδραματίζεται στο Κουκάκι.Ίσως με τον «Ofio» να συναντηθήκαμε καμιά φορά σε ένα από τα στενά της γειτονιάς. Μία ανάσα δρόμος ήταν άλλωστε τα σπίτια μας. Η ιστορία του που διάβασα (εδώ στο blog της συλλογικότητας) είναι μία ακόμη συνάντηση, στα σίγουρα αυτή τη φορά.

Σκάλισα παλιές φωτογραφίες στο πατρικό μου – πίσω στο ’78, στις μέρες της Λαμπρής /  ποδηλατάδικο στην Πατησίων , εκεί που σήμερα είναι κάτι ΙΕΚ  /  ο πατέρας  μου  μ’ έχει πάει να διαλέξω το πρώτο μου ποδήλατο,  παζαρεύει την τιμή συνεσταλμένος, διστακτικός / ο πωλητής παντοδύναμος, το ποδηλατάδικο κολοσσιαίων διαστάσεων για τα μάτια μου / ούτε ξέρω τί να διαλέξω, όλα ωραία μου φαίνονται / μάλλον διαλέγω αυτό που θέλει ο πωλητής, ένα πορτοκαλί με μιά τεράστια βίδα στη μέση του σκελετού , σπαστό, για να μεταφέρεται εύκολα με τ’ αυτοκίνητό μας , ένα SKODA κεραμιδί  / τόχω, επιτέλους, στα χέρια μου στο πεζοδρόμιο της Πατησίων  και δεν ξέρω πώς να το κουμαντάρω, ακόμη δεν τόχω καβαλήσει, μου φεύγει μιά δεξιά, μιά αριστερά  / βρίσκουμε ένα ταξί , το φορτώνουμε με προσοχή / καθισμένος στο πίσω κάθισμα δεν ακούω καμμία συζήτηση, είμαι σ’ ένα όνειρο, κατά βάθος πιό πολύ φοβάμαι τον νέο μου φίλο, δέος, είναι σήμερα η λέξη /  με βρίσκω στη μέση του αδιέξοδου που μέναμε, στην οδό Ευρώπης στο Κουκάκι, να το περιεργάζομαι / ντρέπομαι να κάνω ποδήλατο μπροστά στους γονείς μου, μην πουν πως δεν ξέρω / ά, ναί…το ποδήλατο έχει βοηθητικές… /  κυττάζω για πρώτη φορά τα γράμματά του /  «CONSTANT» , λευκά γράμματα με μαύρο περιθώριο πάνω στο πορτοκαλί , που μου φαίνεται πως το βλέπω σαν χρώμα πρώτη φορά στην ζωή μου / περνάω τις ώρες μου πάνω-κάτω στο ήσυχο αδιέξοδο, διασχίζοντας μυρωδιές από σουτζουκάκια με κίμινο, αγκινάρες με μπόλικο άνιθο, φακές με δαφνόφυλλα, Κυριακάτικο ψητό, Δευτεριάτικη ομελέτα / το σπίτι μας ένα ημι-υπόγειο με αυλή και παράθυρο απ’ όπου βλέπω το ποδήλατό μου όταν το αφήνω στο ποδαράκι του / μετά από πολλά πάνω-κάτω , μιά μέρα ισορροπώ χωρίς να ακουμπάω πάνω στις βοηθητικές, τρέλλα, επιτέλους φεύγει το σωσίβιο / διασταυρώνω και την Αγλαύρου, ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά μου / ο Λούκυ-Λούκ και η Ντόλυ στο τελευταίο τετραγωνάκι του κόμικ να φεύγουν στο ηλιοβασίλεμα /  ξανοίγομαι, περνάω την Συγγρού και ταξιδεύω ανάμεσα στα συνεργεία του Νέου Κόσμου και εκεί ανακαλύπτω ένα ποδηλατάδικο / ένας φαλακρός γκριζομάλλης με στρογγυλά γυαλιά στην άκρη της μύτης του  σφίγγει τα φρένα μου  και γρασσάρει την αλυσσίδα μου ( «μου» , έχω δικό «μου» ποδήλατο και είμαι εγώ…) / ανακαλύπτω αυτά που σήμερα λέμε gadgets / καθρέφτης, πίσω φως, σχάρα, φτερά, παγούρι / μετά μια μέρα που δυναμώνω στρίβω κατά του Φιλοπάππου, μέχρι τότε πήγαινα μόνο περπατητά / γίνεται ο μόνιμος προορισμός μου / σπάω το τιμόνι κάποια φορά και περνάω μπροστά από τους προσκόπους με το τιμόνι να κρέμεται από τις ντίζες των φρένων, μου δίνουν συμβουλές πώς να το κουβαλήσω πιό εύκολα / περνάει καιρός / περνάει καιρός / περνάει καιρός / σταματάω να ποδηλατώ μόλις η αλογοουρά της Σωτηρίας, η πρώτη αλογοουρά της ζωής μου, μου φαίνεται πίο ενδιαφέρουσα από το πορτοκαλί μου ποδήλατο / ο πατέρας μου δίνει το ποδήλατο σ’ έναν γνωστό του που δουλεύει στο υγραέριο και που έκτοτε, και μέχρι την σύνταξή του, κάνει την διαδρομή Περιστέρι-Ασπρόπυργος με το πορτοκαλί CONSTANT / περνάει καιρός / 1996 / IDEAL HILLMASTER / Φιλοπάππου / ξανά… / τρεις έρωτες δεν με άφησαν ποτέ / το Κουκάκι, του Φιλοπάππου και το πορτοκαλί χρώμα.

Advertisements

2 thoughts on “Στο αδιέξοδο της οδού Ευρώπης

  1. Κατερίνα 11/03/2012 στο 08:28 Reply

    Εκεί κάπου χρονικά, τοπικά και συναισθηματικά ήμουν κι εγώ..
    1978 μετά από καθημερινές «παρακλήσεις» πριν τη βραδυνή καληνύχτα μας, δίπλα στο κρεββάτι των γονιών μου, απέκτησα το πρώτο μου ποδήλατο, που το κράτησα μέχρι το 1990.. Χρώματος μπλε, αν και κορίτσι.. Μου το διάλεξαν, το δέχτηκα.. Τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια μου, που ποτέ δεν χάρηκαν το δικό μου προνόμιο με ένα κατάδικό τους ποδήλατο, με βοήθησαν υπερβάλλοντας εαυτούς, μαστορεύοντας και σφίγγοντας και λαδώνοντας ό,τι μπορούσαν πάνω στο μικρό μπλε ποδήλατο, το παράθυρό μου στο παιχνίδι και στην ελευθερία.. Έπειτα, το 1989, ήρθε ο Ροβίρος, το αρσενικό κόλλευ, το ανθρωποζωάκι μου όπως τον έλεγα και μαζί του τρύπωσα στις ομορφιές του λόφου μας άπειρες φορές, σε κάθε εποχή, σε κάθε ώρα.. Να τρέχουμε, να παίζουμε, να μυρίζουμε με μανία (κι ας με έπιανε το αλλεργικό μου συνάχι, κι ας γύριζα «κλαίγοντας» στο σπίτι).. Το 1995 ήρθε στο ζωή μου το πολυπόθητο κόκκινο IDEAL.. Μαζί και στο αγροτικό μου-ήμουν πια γιατρός (στην Ιτέα Φωκίδας-ποδηλατούπολη, καθ΄ότι επίπεδη!).. Τα χρόνια πέρασαν, έφευγα, γύριζα.. Ο Ροβίρος μας κοιμήθηκε το 2002, νικημένος από καρκίνο.. Ο λόφος τελείωσε για μένα.. Πώς να πάω μόνη, χωρίς να περιμένω το παιχνίδι, τη φωνή, το κυνηγητό.. Ξαφνικά μεγάλωσα.. Ίσως και όχι.. Έφυγα μακριά, όχι όσο θα έπρεπε.. Γύρισα πάλι το 2007, στους ίδοιυς δρόμους, με τα πρόσωπα όλων πιο γερασμένα.. Και με απώλειες.. Αλλά, πάντα εκεί.. Τώρα έχω ένα άλλο ποδήλατο, ασπροκόκκινο, μια και το IDEAL μου το έκλεψαν κάπου στην Αθήνα. Κι αυτή τη στιγμή, που για λόγους ανωτέρας βίας βρίσκομαι κάπου στο εξωτερικό, περιμένοντας τις αποφάσεις της μοίρας, ξημερώνει Κυριακή και τυχαία βρέθηκα εδώ μέσα.. Λες και σταμάτησα ποτέ να ζω ή να αναπολώ τα όσα έζησα στον τόπο που αναφέρετε.. Γαληνού, Δυοβουνιώτου, Τμήμα Προσκόπων 33 στην Ορλώφ, Αγγλικά Φωτιάδης, Δημοτικό σχολείο 83, Γυμνάσιο-Λύκειο 14.. Μια ζωή υπέροχη, πλούσια και αληθινή.. Εύχομαι να μην ξεχνάμε..

  2. Νίκος Π. 21/12/2012 στο 14:27 Reply

    Λοιπόν, χαιρετώ τους παληούς Κουκακιώτες και τις Κουκακιώτισσες!
    Είμαι ο OFIOS που έγραψα το κειμενάκι στους ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ και που χάρηκα πολύ που το ξαναείδα εδώ μέσα. Μεγάλωσα στην οδό Ευρώπης μέχρι το ’81 που πήγαμε Καλλιθέα οικογενειακώς. Το Κουκάκι όμως, είναι ο μεγάλος έρωτας, ο λόφος είναι η Κυριακάτικη εξόρμηση με τον γιό μου και ο πεζόδρομος της Γεωργάκη Ολυμπίου έχει γίνει το στέκι μου για μπυρίτσα, πίτσα, σουβλάκι και καφέ τα καλοκαιρινά πρωινά.
    Πήγαινα στο 71ο της Βεϊκου, που ήταν μαζί με το 83ο (πρωινό-απογευματινό) από το 1969 έως και το 1975.

    Καλές γιορτές σε όλους,

    Νίκος Παπαδόπουλος

Για πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.