48 ώρες μετά.

Μία μελαγχολική διαπίστωση. Το φάντασμα που απλωνόταν πάνω από τα κεφάλια των διαδηλωτών στο κέντρο της Αθήνας ήταν το φάντασμα του παλιού, του σάπιου κόσμου. Του κόσμου των συμβάσεων και των ατομικοτήτων ο οποίος έχει ακόμα πολλά αποθέματα και ακόμα περισσότερες εφεδρείες.

Ένα βήμα εμπρός, ένα βήμα πίσω, στην καλύτερη περίπτωση. Και αφού το πλήθος παραμένει σταθερό στην αμυντική του θέση, τα αφεντικά αυτού του τόπου συνεχίζουν την προέλασή τους επάνω στη ζωή μας, επανακαθορίζουν τους κανόνες της κοινωνικής αναπαραγωγής μας  με τους αυστηρούς όρους που υποδηλώνει η λέξη λεηλασία.

Είναι θεαματικό ένα πλήθος ανθρώπων που καταλαμβάνει την Πατησίων, την Σταδίου, την Πανεπιστημίου, την πλατεία Συντάγματος. Είναι θεαματικό για το ελικόπτερο του Σκάι που πετάει από πάνω, είναι αρκετό για να βάλουμε ένα αριστερό πρόσημο μπροστά από τα αναμενόμενα λογύδρια που έχουν στον πυρήνα τους την επίκληση στο συναίσθημα. Και έπειτα; Εάν η επιλογή απέναντι σε έναν καταρρέοντα καπιταλισμό είναι η προσπάθεια να γαντζωθούμε από αυτόν και να αποκομίσουμε ότι μπορούμε μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους, τότε το πλήθος των προηγούμενων ημερών αποτελεί την απόλυτη ζωντανή αντιστοιχία αυτής της επιλογής.

Μετρημένα τα βήματα, νωχελικά και αποσπασματικά, ο καθένας και η καθεμιά για τον κλάδο του, για το μαγαζί του, για τη θέση του. Κινητοποιήσεις σε κλάδους που το μόνο κοινό που τις διαπερνά είναι η κοινή αναφορά τους στο απεργιακό δελτίο της ημέρας από τα blog και τις εφημερίδες.

Το κράτος πρόνοιας πέθανε. Το βλέπουμε, το βιώνουμε κάθε μέρα, αλλά εξακολουθούμε να το αναπολούμε. Το αναπολούμε και δεν το αναζητούμε. Αναπολούμε μία πρόνοια γαντζωμένη πάνω στο κράτος και δεν αναζητούμε τους τρόπους να φτιάξουμε εκείνες τις προνοιακές δομές, εκείνες τις δομές αλληλεγγύης, χωρίς τη διαμεσολάβησή του. Ποιος μπορεί να ξέρει καλύτερα τις ανάγκες μας από εμάς τους ίδιους;

Και έχουν μείνει οι λαϊκές συνελεύσεις. Ή καλύτερα συνελεύσεις γειτονιάς, το «λαϊκές» βολτάρει στους γύρω δρόμους περιφέροντας τη μιζέρια του για λύπηση, την παραίτησή του για καύσιμο σε κάθε επίδοξο πολιτικάντη, σε κάθε θιασώτη της αντιπροσώπευσης, σε κάθε μασκαρά που ενίοτε φοράει το προσωπείο της αυτοοργάνωσης. Πώς κινούμαστε και τι επιδιώκουμε μέσα από τις συνελεύσεις γειτονιάς; Ερωτήματα, η συνεχής απάντηση των οποίων είναι σημάδι ότι δεν παραμένουμε στατικοί σε μία κοινωνία που συνεχώς μεταβάλλεται, από μέρα σε μέρα, άλλες φορές κάνοντας ένα βήμα εμπρός και άλλες φορές κάνοντας ένα βήμα πίσω.

Σκιάχτρο, ίσως, δεν είναι η δύναμη του κράτους και του καπιταλισμού, όπως έγραφε μία από τις αφίσες που τοιχοκολλήθηκαν αυτές τις ημέρες, αλλά ο ίδιος ο εαυτός της κοινωνίας η οποία αποφασίζει να πολεμήσει. Η οποία αποφασίζει…

Advertisements

One thought on “48 ώρες μετά.

  1. ma8e 23/10/2011 στο 01:10 Reply

    oreo

Για πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.