Ολα ειναι ομορφα στα ποδια της Ακροπολης;

Από την βορειοδυτική άκρη της συνοικίας του Μακρυγιάννη και προς τους πρόποδες της Ακρόπολης αναπτύσσεται μία από τις πιο βαριές και επιθετικές βιομηχανίες της Ελλάδας, η τουριστική. Η ανέγερση και λειτουργία από το 2009 του νέου μουσείου της Ακρόπολης πλάι στον σταθμό του μετρό της περιοχής και η πεζοδρόμηση της οδού Μακρυγιάννη έκανε τότε το περιοδικό «Αθηνόραμα» να πανηγυρίζει ότι η περιοχή «έχει τα φόντα να γίνει μια ζωντανή piazza». Και πράγματι λίγα χρόνια αργότερα ο πεζόδρομος αποκαλείται και «μικρός Σηκουάνας»1, τα διάφορα free press και τα ιντερνετικά site της πόλης παρουσιάζουν τις γαστρονομικές πανδαισίες των εστιατορίων, τα εναλλακτικά μπαράκια της περιοχής κερδίζουν όλο και περισσότερο τον χώρο τους στο αθηναϊκό life style.

Σε όλες αυτές τις αναφορές, σε όλα αυτά τα αφιερώματα οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες έχουν τη θέση του ντεκόρ, από αυτούς και από αυτές απαιτείται απλά να χαμογελούν για να είναι πετυχημένες οι φωτογραφίες που θα πλαισιώσουν το ανάλογο άρθρο. Οι εργασιακές συνθήκες αποτελούν ένα αυστηρά ατομικό βίωμα το οποίο πρέπει να παραμείνει αόρατο πίσω από τις πόρτες της κουζίνας, πίσω από τον πάγκο του μπαρ. Οι απλήρωτες υπερωρίες, η μαύρη και ελαστική εργασία, οι εξευτελιστικοί μισθοί βασιλεύουν, η εργασιακή ειρήνη επιβάλλεται, οι αντοχές και η αξιοπρέπεια των εργαζομένων δοκιμάζονται.

Εκείνες οι στιγμές όπου οι ισορροπίες υπόκεινται σε επικίνδυνες ταλαντώσεις είναι λίγες, αλλά εκκωφαντικές. Μία τέτοια στιγμή είναι και αυτή της Κ. Π., εργαζόμενης από τον Σεπτέμβριο του 2009 στο καφέ-εστιατόριο «Έρις», στην οδό Λυσικράτους. «Βάσει μίας άτυπης εκβιαστικής μονομερούς ‘‘συμφωνίας’’ με τους εκπροσώπους της εργοδοσίας η εργαζόμενη είναι ανασφάλιστη χωρίς κανένα περιθώριο διεκδίκησης της οποιασδήποτε απολαβής πέραν του μεροκάματου. Στα επαναλαμβανόμενα αιτήματά της για ασφάλιση και παροχή των νόμιμων αποδοχών (δώρα, επιδόματα, άδειες) η απάντηση της εργοδοσίας ήταν αρνητική και με διάφορες προφάσεις συνέχιζε τις υπεκφυγές. Μετά από αλλεπάλληλες πιέσεις της εργαζόμενης και εφόσον δούλευε ενάμιση χρόνο, ο υπεύθυνος αποφάσισε να της κάνει μία υποτυπώδη σύμβαση ορισμένου χρόνου η οποία δεν αναλογεί ούτε στον πραγματικό χρόνο, ούτε στις πραγματικές απολαβές και φυσικά ούτε στις πραγματικές της ανάγκες.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της συνθήκης είναι ότι όταν της προέκυψε πρόβλημα υγείας που απαιτούσε χειρουργική επέμβαση, η εργαζόμενη ήταν υποχρεωμένη να πληρώσει από την τσέπη της αυτά που θα έπρεπε να παρέχονται από την ασφάλισή της (αναρρωτική άδεια, βιβλιάριο ασθενείας) συν του ότι δεν πληρώνεται το διάστημα που δεν μπορεί να εργαστεί. Κάτι που θεωρείται αυτονόητο. Όταν ζητήθηκε η καταβολή ενός μέρους των νόμιμων για τη χειρουργική επέμβαση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που ούτως ή άλλως δικαιούται, η απάντηση που εισέπραξε ήταν αρνητική προφασιζόμενος ότι η δουλειά είναι πεσμένη και δεν ‘‘βγαίνει’’. (…) Μετά από όλα αυτά η εργαζόμενη αφού ενημέρωσε την εργοδοσία προέβηκε σε καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας και στο ΙΚΑ».2

Η «πεσμένη δουλειά» που επικαλείται το αφεντικό του «Έρις» (Χουλιάρας) εν μέσω τουριστικής περιόδου μόνο σαν επίδειξη ειρωνείας μπορεί αν γίνει αντιληπτή. Πόσο μάλλον όταν το μεγάλο αφεντικό του μαγαζιού είναι ο Βλάσης Σταθοκωστόπουλος (και ο όμιλός του), ο οποίος έχει στην ιδιοκτησία του άλλα 20 μαγαζιά στο κέντρο της Αθήνας, στην Πλάκα και στην παραλιακή. Μεταξύ αυτών η καφετέρια Zonar’s, το εστιατόριο του Διόνυσου στην Ακρόπολη και διάφορα νυχτομάγαζα σε Άλιμο, Βούλα, Γλυφάδα και Βουλιαγμένη. Οι δουλειές, λοιπόν, καλά κρατούν…3

Μέσα στον Ιούλιο πραγματοποιήθηκαν δύο παρεμβάσεις από το σωματείο σερβιτόρων-μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού. «Από τη συνάντηση η οποία έλαβε μέρος στις 13 Ιουλίου 2011, με μία τελείως διαφορετική ‘‘διπλωματική’’ στάση της εργοδοσίας και αποδεχόμενη έστω και προφορικά τα αιτήματα της εργαζόμενης, δεσμεύτηκε [η εργοδοσία] με μία απάντηση την Τρίτη 19 Ιουλίου 2011, η οποία δεν ήρθε ποτέ». Έτσι το απόγευμα της 25ης Ιουλίου 40 άτομα βρέθηκαν έξω από το μαγαζί όπου δούλευε η Κ. Π. μοιράζοντας σχετικό κείμενο του σωματείου και φωνάζοντας συνθήματα. Η υπεροψία των αφεντικών δέχθηκε πλήγματα τόσο από τα συνθήματα των συγκεντρωμένων οι οποίοι παρέμεναν στο σημείο όσο και από τις παραγγελίες των πελατών οι οποίες, η μία μετά την άλλη, γυρνούσαν πίσω στην κουζίνα. Εν τέλει και για να εκτονωθεί η κατάσταση ο υπεύθυνος του «Έρις» κάλεσε την εργαζόμενη να παρουσιαστεί την επομένη «να συζητήσουν για λεφτά».

Σε αυτή τη συζήτηση από την αρχή τα αφεντικά έκαναν ξεκάθαρες τις προθέσεις τους ζητώντας τον λόγο για όσα έγιναν το προηγούμενο απόγευμα (προσπαθώντας παράλληλα να εξασφαλίσουν ότι δεν θα πραγματοποιηθεί παρόμοια κίνηση εν μέσω τουριστικής περιόδου), ενώ την όποια «συζήτηση για λεφτά» την μετέθεσαν στη συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας η οποία έχει οριστεί για τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη.

Σε αυτή την τελευταία συνάντηση τα αφεντικά του μαγαζιού φρόντισαν να κάνουν ορατές στους συγκεντρωμένους τις συμμαχίες και τις «φιλίες» τους: παρών στην παρέα τους, με πολιτικά, και ο διευθυντής του αστυνομικού τμήματος Ακροπόλεως. Οι… καλοί λογαριασμοί πάνε χέρι-χέρι και με τους ανάλογους φίλους!

«Μέσα από όλη αυτή τη στάση διακρίνεται για άλλη μία φορά η αλαζονεία των αφεντικών, το φαινομενικά ωραίο κλίμα απέναντι στους πελάτες, ενώ η εκμετάλλευση των εργαζομένων είναι το μόνο δεδομένο. Η πρόφαση της κρίσης χρησιμοποιείται ακόμη και από μεγαλοομίλους επιχειρήσεων που σε καμία περίπτωση δεν βάλλονται από αυτήν. Σε μία εποχή όπου τα θεσμικά μέσα είναι απαξιωμένα ή απάντηση σε τέτοιου είδους αυθαιρεσίες της εργοδοσίας μπορεί να είναι άμεση και συλλογική».

Σημειώσεις

1. «Βρέθηκα ένα απόγευμα κι ήταν υπέροχα, ο πεζόδρομος (Μακρυγιάννη) με ωραίο καιρό, τουρίστες να τρώνε ανέμελοι στα ταβερνάκια με την παντόφλα, με κόσμο να χαζολογάει στις καφετέριες… και ξέρετε πώς είναι όταν περνάς από ένα σημείο της πόλης που έχεις ξεχάσει εντελώς – νομίζεις προς στιγμήν ότι βρίσκεσαι σε άλλη πόλη. Έχεις την ψευδαίσθηση ότι δεξιά σου περνάει ποτάμι, ότι πίσω σου φουντώνουν πρασινάδες (βλάστηση, χάρη στο ποτάμι. Τςς.) Ότι θα σου συμβούν υπέροχα πράγματα στις επόμενες ώρες, κάποιος θα σου χαρίσει σοκολατένια αυγουλάκια ή στο φινάλε θα πας να τα αγοράσεις μόνη σου να ξεμπερδεύεις με την αναμονή. Σ’ όλο το μήκος της Μακρυγιάννη αισθάνεσαι «βόλτα», «παραλία» και το ηθικό σου κολυμπάει πάνω απ’ την Ακρόπολη». Θελκτική περιγραφή έτσι; Και αφού το γράφει η Athens Voice (Μαρία Ζουμπουλάκη, Ντιν-νταν-ντον, τεύχος 296, 31 Μαρτίου 2010) το life style έχει ήδη χαράξει κατευθύνσεις. Το βλέπουμε εξάλλου να έχει γίνει πραγματικότητα, 1 χρόνο και κάτι αργότερα.

2. Τόσο αυτό όσο και τα υπόλοιπα αποσπάσματα που βρίσκονται σε εισαγωγικά προέρχονται από προκήρυξη του σωματείου Σερβιτόρων, Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού.

3. Στις αρχές Ιουλίου, μάλιστα, σε ένα από τα μαγαζιά στην παραλιακή, στο «Vive Mar», άγνωστοι τοποθετούν εκρηκτικά. Την επομένη οι εφημερίδες αναφέρονται ότι οι έρευνες στρέφονται -που αλλού;- στη μαφία της νύχτας για ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Advertisements

One thought on “Ολα ειναι ομορφα στα ποδια της Ακροπολης;

  1. sinoikiesfilopappou 11/09/2011 στο 15:36 Reply

    Τελικώς, πριν την Επιθεώρηση Εργασίας, το αφεντικό του μαγαζιού κάλεσε σε συνάντηση την εργαζόμενη όπου και δόθηκαν όλα τα χρήματα τα οποία της χρωστούσε.

Για πες...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.